کوتاه نوشته

1.

تا خدا میروم
وقتی پای چشم هایت
در میان باشد

2.

انگشت هایم را بریده اند
به جرم
سیگار کشیدن های
بدون تو

3.

بودای من شدی
از سنگی که
گرانبها نیست

4.

دلم برای گیلاس های
درخت همسایه تنگ می شود
به تو که فکر می کنم

5.

دیروز و امروز من بودی
فردا و آینده ی دیگری
بی رحم شده روزگار

دست هایم
بوی غربت می‌‌داد و
چشم هایت
بوی باران
عجیب جدا شدیم

8.

عریان که میشوی
بهشت نزدیکتر از توست
لباس که میپوشی
به باد میرود خیالم
با من مدارا کن

9.

از همخوابگی با تو
پشیمان نیستم
اما
نزدیکی‌ با شعرهایم
جذاب تر است

10.

نه قدیس من باش
نه ابلیس من
انسان بودنت کافیست

در خدمت شما هستم و در انتظار نقد های اثر بخش

مادر بزرگ شهر

درد را

زیر چادرت پنهان کرده ای

مادر بزرگ شهر

دردی که هراس می فروشد

با زن های بی مقصد

                         به تکرار تمام پس کوچه های بی باران

با افکار یاس

به بزرگی کوچکترین عمق نگاهت

بی خود نبار...

تو تنها ترین دل سنگ این اطراف بودی

وقتی

کوچکترین آبادی شهر

                           بزرگترین کشور دنیا شد

بی خود نگرد

باورهایت

با مشتی خاک

سیگار می کشنددددد......

89/12/25

هر روز بیشتر از گذشته درگیر محبت شما می شوم...و با کاری کوتاه اما تازه در خدمت شما

سروران و دوستان هستم و مثل همیشه عاشقانه منتظر نقدها و دیدگاه های شما....

  آن روز ها...      

دیوار ها

ممتد بود و

دیدار ها

کم

مگر هر از چند گاهی

به نرده ای می رسیدیم...

                                                                      90/4/2                      

و شرمساری از تاخیر دربه روز شدن  وبلاگ و سپاس فراوان از محبت های شما...

با کاری به نام (( سال های دور)) در خدمت شما هستم و چشم انتظار نقدهای سازنده

                                                                                     ارادتمند

 سال های دور

سال هاست که دیدنت را

به باران سپرده ام

تا شاد شوند تمام درختان خواب آلود

پس از چند سال آمدی

به همان شکل قدیم

با همان کوله بار غصه-ات

تو

به سوی من آمدی

با سیب هایی که

بوی انار داشت

89/8/19

درود

بدلیل مشغله ی کاری و گرفتاری های زندگی ماشینی، من نیز همانند بیشتر عزیزان به زندگی مجازی

روی آوردم. خواهشمندم با نقدها و نظرهای خود مرا در هرچه بهتر بودن یاری کنید.

پیروز باشیــــد         

برای شروع شعری از اولین کتاب خود را تقدیم می نمایم،...

امید است مورد قبول واقع گردد.

کوچه هایی که از نبودنم خالی است

من در اتاقم

تنها

به باران های بی تو فکر می کنم

که تو بی من

در باران

قدم می زنی بدون چتر

و مژه هایت در نزول باران

سرمه گریه می کنند

و تو می دوی

و به تمام پس کوچه ها سرک می کشی

کوچه های که از نبودنم خالیست

و به یاد تمام آن خاطره ها

آسمان به حرمتت می گرید

تمام شب را

ابرها

روی ماه را می پوشانند

سیاهی در سیاهی موهایت می رقصد

و تو انگشت هایت را بر دهان داری

صدای اشکت

در نفس باد می پیچد

من که گفتم

آسمان بارانی است

تو به من شک داری

مثل قدیم

مثل زمانی که هنوز به دنیا نیامده بودی

حالا می توانی اشک هایت را از باران

جدا کنی...

             88/3/27